|
Activiteiten |
07160 Les Nonières (Ardèche) Frankrijk - tel +33 971211217 - ferme.les-costes@wanadoo.fr Zomernieuwsbrief 2009 |
Lees de vorige
|
(ver)bouwingen
Nog net met de voeten in het zomerseizoen konden er nog net de meest belangrijke verbouwingen plaats vinden:
Bij
het aankomstterras hebben we enkele tonnen natuurstenen laten aanvoeren en
heeft Wim met hulp van de anderen een fraaie muur opgetrokken. Het was ook
nodig omdat de muur afbrokkelde en het zand bij hevige regenbuien zich over
het hele terras verspreidde.
De
zomerkeuken, de klapper van dit jaar valt. Weliswaar een eenvoudig in hout
opgetrokken gebouw, maar door de ideale ligging tussen dansvloer en buitenterras
kunnen de gasten aan beide kanten plaats nemen en bediend worden. Bij droog
en goed weer zitten de gasten aantafels buiten onder de linde- en eikeboom
en bij regen verhuist het hele zaakje naar de andere kant onder het dak op
de dansvloer.Kokkerellen
Voor mij is het fantastisch om te midden van iedereen en toch besloten te kunnen
koken. Marc heeft me deze zomer elke dag geholpen met de tafels voor het lopend
buffet klaar maken, toezien dat er genoeg van alles was, opruimen en in de wasmachine
inruimen. Ik heb er twee gasfornuizen en een oven staan zodat ik voor de 30
a 40 gasten iedere avond genoeg pannen op het vuur kon houden. Marc en ik zaten
samen gezellig in de keuken aan de grote tafel te eten en konden op die manier
toch alles goed overzien. Een leuke bijkomstigheid was dat Marc van een goede
vriend op de markt veel fruit en groenten die al te rijp waren om nog door te
verkopen, mee kreeg zodat we iedereen van deze overdaad konden laten profiteren.
Ik heb dit jaar nog nooit zoveel fijne complimenten over het eten gehad, zelfs
van de meest kritische en kieskeurige kinderen die nooit van zaken als avocado’s,
gember, ketjap of kardamom gehoord hadden.
De bakker op Les Costes
Een
geweldige service ! Ik heb de bakker uit Lamastre weten te overtuigen van het
voordeel dat hij kan behalen door elke dag op Les Costes met zijn vers ruikende
stokbrood en croissants aan te komen. Hij rijdt immers toch al van het ene dorp
(Nonières) naar het andere (St.Julien Labrousse) en passeert daarbij
ons gehuchtje. Hij opperde nog het idee van bestellingen, maar zei ik hem dat
de mensen meer kopen als ze het ook kunnen ruiken en als er een paar kinderen
omheen staan die hun ouders overhalen tot… Groot succes, iedereen blij, ook
de frisse lucht om ons heen omdat er geen auto’s ‘s-morgens al van het terrein
al hoeven te rijden.
Oude en nieuwe gasten
Saskia,
een gast van het eerste uur (2001), kwam dit jaar op vakantie met haar gezin.
Ofschoon ik haar dus 8 jaar noch gezien noch gehoord had, wist ik meteen dat
zij het was na ons eerste email contact voor deze zomer. We hadden elkaar wel
wat te vertellen want zowel voor haar als mij was dat jaar een grote (en niet
gemakkelijke) verandering op gang gekomen.
Tussen de nieuwe gasten zaten veel leuke en aardige mensen maar ook enkele moeizame.
Tja, dat blijf je houden, en je moet er natuurlijk soepeltjes mee om kunnen
gaan wil je het voor jezelf niet te moeilijk maken. Er zijn ook altijd weer
dingen die zich voor het eerst voordoen en waarover je van te voren niet heb
nagedacht dat dat zou kunnen gebeuren. Er waren opmerkelijk veel Belgische gasten
dit jaar die met een hele familie en of vriendengroep Les Costes bezochten.
Het is een gezellige en amicale sfeer met die Belgen. Ik herken het een beetje
omdat ik vroeger dicht bij de Belgische grens woonde en het Brabantse een vergelijkbare
manier van doen heeft.
Een vreselijk drama
Tijdens een excursie naar de bergen, 1 uur rijden van Les Costes, hebben mijn
oudste kinderen met hun gezinnen een waterval aangedaan. Het ongelooflijke en
nog niet eerder rampzalige gebeurde: een enorm rotsblok op 60 meter hoogte kwam
los, barstte in duizend brokstukken uiteen en viel op het kleine meertje onder
de waterval waar juist mijn schoonzoon Ton met zijn dochtertje aan het pootje
baden was. Hij werd dodelijk getroffen en mijn kleindochter werd gered maar
gewond naar het ziekenhuis overgebracht. Het kind heeft het gelukkig gered,
maar hun vader komt nooit meer terug.
Ton heeft zich tijdens zijn verblijf hier altijd ingezet op Les Costes. Aan
hem hebben we vele verbeteringen te danken aan huisje L’Occasion waar mijn dochter
en hij met hun kinderen hun vakanties doorbrachten. Ton was een idealist, hij
werkte in NL voor de vegetariërsbond en zette zich zodoende ook in voor
de “natuur” . Dat uitgerekend hij door natuurgeweld om het leven kwam, is een
bizar lot. Op Les Costes zullen we altijd aan hem herinnerd blijven als we naar
de blauw geverfde ramen en de houten vloeren van L’Occasion kijken.
Marjorie