|
Activiteiten |
07160 Les Nonières (Ardèche) Frankrijk - tel +33 971211217 - ferme.les-costes@wanadoo.fr Winternieuwsbrief 2008 |
Lees de vorige
|
Oud en Nieuw
Dit jaar heel rustig gevierd met de gebroeders De Wit. Henk heeft met zijn broer
voor het eerst van hun leven alleen een gezamenlijke vakantie doorgebracht.
Een hele eer dat dat op Les Costes mocht plaats vinden. Ook vriend Wim was van
de partij om de traditionele oliebollen mee te verorberen en die arme Phil zat
dus tussen een voor hem onverstaanbare klankenbrouwsel in plaats van tussen
ratelende Fransen. Maar hij heeft het overleefd! En de volgende dag hebben we
met zijn allen in Valence de jaarwisseling in het Frans overgedaan. Het plaatselijke
feestcommite organiseerde een muzikale middag waar Phil ook was uitgenodigd
te spelen, met een buffet, een drankje en een dansje!
India
In Januari hebben we gedurende 2 weken de – 5 graden Europa verwisseld met +
32 graden India. We waren uitgenodigd bij vrienden in Chennai (vml. Madras)
in Zuid
India
voor een bruiloft. Het nichtje van mijn vriendin Vineeta was de bruid. En zoals
te verwachten was, houdt een bruiloft in die landen enkele dagen met feestelijkheden
in. Phil en ik verbleven de eerste dagen na aankomst in het grote familiehuis
en konden van nabij het een en ander meemaken. Een dagje waarbij de voeten,
benen, handen en armen van de bruid met henna beschilderd worden en met haar
eventueel ook de andere vrouwelijke gasten, een dagje waarbij alle familieleden
van heinde en ver op kwamen dagen en er een huis en tuinparty gegeven werd,
een dagje waarbij het jonge paar zich verloofde en er uitbundig gefeest werd
en wij ook uitgenodigd waren een paar songs ten gehore te brengen, en de dag
van de bruiloft zelf. De laatste twee evenementen werden in twee verschillende
hotels gevierd met uitgebreide banketten en veel kleurige en fleurige Indiase
sarees en juwelen.
Een andere vriend organiseerde voor ons een optreden in een van de vele clubs
die India rijk is als overblijfsel van de Britse high society tijdens hun koloniaal
bewind.
Daarna zijn we naar Pondicherry gegaan, een vroegere Franse kolonie nog steeds
duidelijk herkenbaar aan de Franse straatnamen en de merkbaar schonere straten.
We verbleven in Auroville - een in de jaren 60 opgerichte 'new age' stad – in
Sharnga guesthouse dat opgericht en gerund wordt door een Franse familie. Een
heerlijke plek en bijzonder geschikt voor mensen die zoals Philippe voor het
eerst naar India gaan. De sfeer was een beetje zoals bij ons op Les Costes met
mensen van verschillende nationaliteiten die je ook kunt ontmoeten omdat je
samen met ze aan tafel zit. Lekker in de natuur en toch dicht bij de stedelijke
omgeving. Het eten vertrouwd en niet te pittig, want als je dat niet gewend
bent dan kan je maag van al die hete kruiden aardig van streek raken. Zie http://www.auroville.org
en http://www.aurovilleguesthouses.org
Storm, sneeuw, koud
Deze winter heeft het vaak gesneeuwd en veel gestormd. In Zuid Frankrijk had
het in 25 jaar niet gesneeuwd dus toen we eens naar Marseille gingen om een
vliegtuig te halen, bleken de wegen verstopt en de vliegtuigen niet te vliegen.
Ze waren er doodgewoon niet op voorbereid en hadden niet genoeg materieel en
logistieke planning in huis om de zaak op te ruimen. Bij terugkomst uit India,
hadden we net geluk want de enkele uren daarna opgestoken storm zorgde ervoor
dat de vliegtuigen niet in Parijs konden landen en uit moesten wijken naar Brussel.
Gelukkig dat ik een flinke voorraad brandhout had laten aanleggen, want het
huis was knap koud en er moest toch wel 3 dagen flink gestookt worden om de
dikke muren op te laten warmen. Terwijl de nederlanders zich verheugen op een
potje schaatsen, zitten de Fransen bibberend al uit te kijken naar de lentedagen
die vaak in Februari al beginnen. Eerst de sneeuwklokjes en dan langzaam aan
de tulpen en narcissen zijn de voorbodes van het favoriete seizoen.
Geraniums en poezen
Wonder boven wonder heb ik mijn geraniums de hele winter in bloei kunnen houden.
Ik had een deel voor het raam in het volle licht gezet met kennelijk voldoende
vocht dat ze het niet begeven hebben in die tweemaal 2 weken dat ik er vandoor
was deze winter.
Wie het wel begeven hebben, zijn de poezen. Ik had er een heel stel, maar door
de vreselijke koude heeft de vos ze weggeroofd. Ik was niet de enige. Mijn buurman
klaagde er ook over. De vos heeft jongen die ook honger en dorst hebben, dus
gaat moeder op zoek naar gemakkelijke prooi. Bij thuiskomst had ik nog een klein
katertje over die jammerlijk miauend de hele dag achter mij aanliep. Maar ook
hij verdween nadat hij was gevallen voor de charmes van een roodharige poes
uit den vreemde. Ik zit nu dus tijdelijk zonder en hoop dat de muizen even wegblijven
en zie ook vol smart naar de lente uit wanneer er weer leuke kleine poesjes
volop links en rechts geboren zullen worden.
Marjorie