Activiteiten Huisjes Links Mensen Streven Nieuws Plek Prijslijst Routebeschrijving

07160 Les Nonières (Ardèche) Frankrijk - tel +33 971211217 - ferme.les-costes@wanadoo.fr Winternieuwsbrief 2007

Lees de vorige nieuwsbrieven! Herfst 2007 Zomer 2007 Lente 2007 Winter 2006 Herfst 2006 Zomer 2006 Lente 2006 Winter 2005 Herfst 2005 Zomer 2005 Lente 2005

Oud en nieuw
Een jaar vliegt voorbij; alle oud en nieuws op Les Costes zijn anders verlopen, maar eindigden meestal in de plaatselijke discotheek om met de Fransen het nieuwe jaar in te dansen. Vorig jaar om deze tijd heb ik met mijn nederlandse en franse buren oud en nieuw gevierd en daarna in de disco mijn vriend die daar met zijn band speelde voor het eerst ontmoet. Dit jaar was het heel anders. Dochter Barbara met gezin en een aantal vrienden hebben hier de feestdagen doorgebracht en gezamenlijk hebben we een groot vreugdevuur ontstoken om het nieuwe jaar in te wijden. Altijd weer spannend voor de kinderen om zo dicht bij een warm groot vuur te kunnen zijn en er zelfs houtjes in te mogen gooien.

Een rustieke slachtpartij
« Laten we eens een rondje wandelen in het nieuwe jaar » dachten mijn gasten op een gegeven ogenblik en eens kijken hoe het bij buurman Marc gaat. Hij heeft namenlijk zijn boerderij verkocht, maar wel nog een flink aantal hectares land gehouden voor zijn beesten. Hij huist nu tijdelijk in een caravan vlak naast zijn oude boerderij. De hele dag hadden ze al zijn ijverige kettingzaag gehoord en waren ze benieuwd wat hij eigenlijk rondom zijn nieuwe onderkomen aan het « bricoleren »was. Dat Marc erg authentiek en in onze ogen primitief woont heeft weliswaar zijn aantrekkelijke en romantische kanten voor de stadse Nederlanders, maar wat ze nu tegenkwamen was wel even slikken. Aan een van de bomen hing een doormidden gezaagd enorm varken en diens kop met afgesneden oren was ietsje verderop op een tak gespiest. Het bloed droop de berg af en temidden van dat alles zaten Marc met zwager Jerome, vriend Regis en het neefje Julien (9 jaar) met een pilsje even uit te blazen van het zaagwerk (dat was dus die kettingzaag). Ze hadden zich opgemaakt om vervolgens wat saucissons te produceren die later gerookt en gekookt aan de zolder gehangen konden worden.
Kijk zo'n open-lucht-museum gebeuren kun je hier in de Ardeche toch nog aantreffen!

Wereldreis
Amsterdam-Berlijn
Het was een zachte winter zeiden de omwonenden naderhand tegen ons. Vooral Februari scheen zonnig en aangenaam te zijn geweest. Wij (Phil en ik) hebben er echter niet veel van meegekregen want we zijn 2 maanden op wereldreis geweest. Om te beginnen zijn we medio Januari richting NL vertrokken om vandaaruit een week naar Berlijn te gaan. Vriendin Ulrika was heel blij ons een week te gast te hebben. Zij en ik hebben namelijk met onze toenmalige partners 6 jaar samen gewoond in Eindhoven voordat onze wegen zich 8 jaar geleden scheiden naar respectievelijk Berlijn en Les Nonieres. Zij heeft er een ecologisch/sociaal woningbouwproject opgezet in een groot appartementsgebouw in het vml Oostberlijn en ik ben toen hier van start gegaan.
We hadden een paar uitnodigingen om hier muziek te spelen zodat we ook onze drummer uit Marseille hadden uitgenodigd hier te logeren. We hebben deze week op 3 verschillende plekken opgetreden: in een rockgarage in Potsdam, een swing kafee en een amerikaanse diner in Berlijn en veel nieuwe leuke mensen ontmoet.

Tokyo
Vervolgens zijn we begin Februari in Amsterdam in het vliegtuig gestapt om er in Tokyo weer uit te gaan. We logeerden bij een Indiase vriend (Murali, die ik nog van Madras kende) die vloeiend Engels en Japans spreekt en die ons het een en ander over de moderne Japanse cultuur heeft verteld. De eerste keer dat we met de metro reisden heeft hij ons het systeem uitgelegd, want het is wel even wennen om praktisch alleen maar in het Japans geschreven teksten tegen te komen. Het was heel koud en sneeuwerig weer, maar de mensen waren hard verwarmend. We hebben twee maal opgetreden in een heel klein muziekcafé met een paar andere Japanse groepen waarbij we versteld stonden van de kwaliteit van deze jonge musici, hun respect en vriendelijkheid voor ons 'buitenlanders'. Natuurlijk hebben we ook Tokyo's «Fishermans Warf» bezocht en er sushis met rauwe vis gegeten. Vervolgens enkele van de grote gitaarwinkels bezocht waar we collectors items aantroffen van beroemde Amerikaanse gitaristen en andere prachtige niet te versmade exemplaren van dit instrument. Dank zij dat alles en de heerlijke Indiase thee en maaltijden van onze gastheer hebben we er een interessante tijd beleefd.

Australië
Aan deze kant van de wereld is het zomer als het bij ons winter is. De twee grote hoofdsteden Melbourne en Sydney hebben we aangedaan en de 800 km daartussen hebben we met de auto langs de vele kustplaatsen aangedaan en zodoende een beetje geproefd van de wijdsheid van dit continent. We logeerden onderweg in motels van verschillend gehalte. Eenmaal waren we in een ecomotel dat zich behalve in (lagere) prijs ook onderscheidde van de andere accomodaties door een persoonlijker sfeer, eenvoud, een natuurlijke omgeving en aandacht voor de milieukwaliteit. Voor mij allemaal erg leerzaam want nu kon ik aan de lijve ondervinden wat je als gast aangenaam of handig vind.
In Sydney hebben we in 2 verschillende hotels opgetreden met in beide gevallen als publiek leerlingen van de plaatselijke rockenroll dansscholen. Geweldig! Het waren vaak niet meer de jongsten die er dansten (tussen de 40 en 65 jaar) maar de energie die nodig is om zo achter elkaar te draaien en te zwieren benam mij bij de gedachte alleen al de adem.
We logeerden een paar dagen bij de ouders van de jonge contrabasist die met Phil speelde. Zij waren zelf al vele jaren de ongeslagen kampioenen in dit dansgenre en hadden dan ook een kastwand vol bekers in huis: Ben en Michelle erg gastvrij, erg gezellig.

Nieuw zeeland
Ook hier hadden we het geluk een paar dagen in de hoofdstad Auckland bij een vriend (van Ulrika) te logeren. Bernard een duitse architekt die er al 20 jaar woont en ons ook op een rondtour door de stad meenam. De haven met de meeste boten (in verhouding tot het aantal inwoners) in de wereld, de krater lanschappen die door koeien begraasd worden en de straatjes met Sanfrancisiaanse houten huisjes zodat ik altijd het gevoel had in een Hollywood decor van een Western te lopen. Bernard zelf heeft een boek over de geschiedenis van dit land inclusief de gevolgen voor de Maori's - de oorspronkelijke bewoners – geschreven. We hebben zowel het noord- als het zuideiland bereisd met bus, ferry en auto. (Net als in Australië alles links van de weg). We hebben een leuk optreden in Christchurch gehad en collegae musici ontmoet die ons hartelijk ontvingen, maar we hebben ook gezien dat het in deze kant van de wereld het met muziekoptredens anders (moeizamer) geregeld is dan in Euopa.

USA
In California zijn we 2 weken bij mijn zus en haar man gebleven die op een bosperceel van hun zoon wonen. Hier ben ik vaker geweest maar het eens zo dure land bleek voor ons nu erg goedkoop te zijn daar de euro een hoge valutawaarde heeft. Phil heeft dat uitgebuit door er twee prachtige gitaren te kopen waar hij hier enkele honderden euros meer voor kwijt zou zijn. Mijn zwager Jeff heeft zich ontpopt als een talentvol drummer. Als teenager speelde hij trompet en piano, maar droomde al lang van een drumstel. Phil heeft hem de laatste duw in de richting gegeven en dus hebben we samen op kunnen treden.
Dit keer in een ardechois uitziende nieuwbouw quartier in Sacramento met een cafe met franse koffie, guiches en goede wijn. Ja overal waar we waren gedurende onze hele trip was de franse cultuur representant voor « gecultiveerd leven ». Zelfs in Tokyo hadden sommige gebouwen franse namen en overal vonden we caffees met franse producten. We hadden dit optreden te danken aan David Clapton, een neef van Eric Clapton, die we in een gitaarwinkel hadden ontmoet.
Tussendoor een uitstapje naar buurland Oregon gemaakt waar mijn nichtje woont die toevallig een opleiding kapster aan het doen was, waardoor we voor een prik ons haar in de kapperschool konden laten doen. Op de terugweg moest ik aan Phil de Red Woods laten zien, een fenomeen van reusachtige (oer)bomen die bijna uitgeroeid waren.
Helaas zagen we langs de wegen in het prachtige natuurlandschap met blauwe hemel en besneeuwde bergtoppen, grote hoeveelheden wrakken: auto's, huisapparatuur e.a. ongeregeld goed opgestapeld naast en voor de huizen. Ook in het bos waar mijn familie woont waren naast de vele mooie huizen ook krotten met vergelijkbaar afval te bespeuren. Uitwassen van een materiele beschaving die aan het ondergaan is, leek het wel. Het heeft waarschijnlijk te maken met de speelsheid van de Amerikanen (respectievelijk Californiërs). Het is heel normaal om hier racekarren, zandbuggies, crossmotoren en boten te hebben om je in de weekenden mee te vermaken en zelfs een paar verfgeweren erop na te houden om elkaar mee te beschieten. Op een gegeven moment gaan die dingen kapot en waar laat je ze dan gemakkelijker dan ergens in een hoek van het terrein!
Maar los van dat alles: Judith en Jeff hebben fantastisch voor ons gezorgd en we hebben een fijne tijd gehad...

Nederland – Belgie – Frankrijk
Ja en voor je het weet zijn die heerlijke weken met nieuwe indrukken weer voorbij en landden we medio maart weer in Europa. Via optredens in België en Noord Frankrijk arriveerden we weer op ons vertrouwde Les Costes. Alles stond er nog zoals we hadden achtergelaten: geen dakpan was verschoven en zelfs de poezen waren er nog. De volgende dag belde ik met Wim die voor mij een oogje in het zeil zou houden en hij bracht mij het droevige bericht van twee mij welbekende Nederlanders die hier woonden.

Twee markante figuren overleden
Hetty de Roo, een oude dame die hier 20 jaar geleden neerstreek en een centrum voor alternatieve levenswijze met vooral aandacht voor gezondheidsaspecten had opgericht, is op 88-jarige leeftijd vredig heengegaan. Ze zat de laatste jaren trouw elke dinsdag in een cafe op de markt en was daarom een bekende verschijning in Lamastre. Wij waren bevriend met haar en haar familie.
Henk Stuurman, mijn buurman, waarover ik in menig nieuwsbrief heb geschreven (waaronder de vorige) heeft in de tijd dat wij weg waren een ongeluk gekregen met zijn tractor. Tijdens werkzaamheden is het gevaarte omgekiept en heeft hij 3 uur vastgekneld gezeten voordat een buurmeisje hem vond. Ondanks gebroken ruggenwervels, verbrijzelde arm en overige kneuzingen heeft Henk nog een tiental dagen geleefd voordat hij aan complicaties is overleden.
Menig gast van Les Costes heeft Henk gekend en is zelfs bij hem op bezoek geweest na een wandeling in de buurt. Hij was tegenover iedereen altijd gastvrij met een praatje en een eigen gebrouwen likeurtje. Voor de huidige en toekomstige bewoners van Les Costes zal Henk onsterfelijk blijven want per slot heeft hij in de jaren '80 een goede 7 jaar van zijn leven besteed aan de wederopbouw van deze plek en zullen de grote balken in de woonkamer van het hoofdhuis ons altijd herinneren aan een man die in de kracht van zijn leven, eigenhandig die dingen op zijn plaats hebben gesjord. Hetty en Henk, rusten jullie in vrede.

3e Festival Musiques Americaines
Op 30 maart hadden we wederom een weekend met muziek. Drie verschillende groepen waren bij ons te gast en hebben een mooi concert gegeven. Voor het eerst in 8 jaar hadden onze naaste Ardechoise buren (fam. Marlhin) die ons die week notabene bij hen thuis op bezoek hadden uitgenodigd, een tegenbezoek gebracht aan het festival. Ze waren erg onder de indruk en blij dat ze geweest waren. Dat is ook ons doel: we willen heel graag iets aan te bieden hebben aan onze directe omgeving. Muziek is universeel en heeft geen taal nodig om van te kunnen genieten. (zie voor fotos en jaarprogramma: www.myspace.com/festivallescostes)
Het volgende festival is op 4 mei en dan gaat ondergetekende eendeel van het programma volzingen met bekende swing songs uit de jaren '30 tot '60 begeleid door Phil (gitaar) en Francois, een jazzmusicus (contrabas).

Marjorie