On-line nieuwsbrief 7e jrg. nr. 3

Kunsttentoonstelling

De toon voor het seizoen is gezet: begin juli openden we het zomerzeizoen met een tentoonstelling van kunstwerken van plaatselijke kunstenaars. De afgelopen maanden heb ik immers verschillende leuke contacten gemaakt om een stukje “cultuur”in de “natuur”te brengen. Papier maché en houten of aardenwerken en stenen “sculpturen” werden in de voor die gelegenheid van stal gehaalde yurt boven op de kampeerwei opgezet en ingezegend met een bescheiden vernissage met een hapje en een drankje in een informele sfeer van Franse gezelligheid.

De bedoeling was om tevens workshops aan te bieden voor jonge en volwassen toeristen tijdens de komende weken. Uiteindelijk werd er getekend en houtbewerkt, maar vooral veel gepapiermacheet. Dat laatste werd verzorgd door Patrick Letourneur, een zeer aardige en communicatieve ex-Parijzenaar die al weer 20 jaar in Lamastre woont en onlangs er zijn atelier opende. De kunstwerken in spé werden op Les Costes gemaakt en bij hem in het atelier afgewerkt.

Van drankvergunning tot kerkhof

Kort daarvoor had ik een afspraak met onze burgemeester gemaakt omdat ik hem graag op de hoogte wil houden van mijn reilen en zeilen. Dit om vooral uit de laatste de wind uit de zeilen te halen die mogelijk veroorzaakt zou kunnen worden door fantaserende omwoners. Ik vroeg hem ondermeer of hij er een voordeel in ziet dat ik culturele activiteiten ga ontwikkelen ook buiten het hoofdseizoen en niet alleen voor toeristen maar juist ook voor plaatselijke bewoners en of ik eventueel gebruik kan maken van de gemeentelijke voorzieningen, zoals de groepsruimte, de gites of het pleintje (uiteraard tegen vergoeding). Hij kijkt mij dan altijd aan met een mengeling van niewsgierigheid en argwaan, welwillendheid en terughoudenheid. Hij zal in ieder geval niet enthousiast roepen “oh leuk, ja, daar wil ik wel mijn medewerking aan verlenen” maar bromt een beetje voor zich uit dat dat wel OK is mits het past in de lokale agenda. Dan schiet hij vervolgens in de lach, want terwijl hij die laatste zin uitspreekt beseft hij dat er niets op de lokale agenda staat dan eenmaal per jaar de Ardechoise wielerronde. “Hoe zit het met een drankvergunning?”vroeg ik hem. (Gelukkig had ik alle vragen van te voren schriftelijk aan hem opgestuurd en had hij netjes zijn huiswerk gedaan.) Volgens de wet mag een dorp van minder dan 450 inwoners maar één drankvergunning hebben (en die ene is al aan de plaatselijke bar uitgedeeld), maar is een uitzondering mogelijk voor een tweede vergunning mits ik die zelf binnen een straal van 100 km van deze of gene die er mee uitscheidt over kan nemen, maar dan nog moet er toestemming voor gevraagd worden.

“Mag ik een kerkhof hebben op mijn eigen terrein?”Ook weer volgens het wetboek is dat mogelijk maar dat moet ik dan aanvragen na mijn dood??? Ook nu brak er weer een glimlach door want dat klonk erg bizar. Ik wil dat best doen, maar geheid wordt ik dan voor spook uitgescholden en zullen ze me niet serieus nemen. Nee, ik moet gewoon van te voren een soort principetoestemming ergens vandaan halen, dan kan ik vast een leuk plekje uitzoeken en er wat bloemetjes en boompjes op zaaien, een soort zentuin misschien eromheen brouwen waar meditatief in verwijld kan worden. In plaats van een kruis of grafsteen een soort modern mediazuiltje in een kastanjeboom verwerkt, waar je dan een filmpje kunt bekijken.Mijn simpele beweegreden is om het verleden met het heden en de toekomst te verbinden. We zijn toch een schakeltje in die grote ketting van het bestaan?

Stemmingen uit het verleden

Vorig jaar september heb ik een reunie van ex-schoolgenoten gehad, bij welke gelegenheid een twaalftal jaargenoten van mij elkaar troffen. Indertijd waren een paar onderling dik bevriend maar de meesten hadden elkaar alleen maar schuins aangekeken en nauwelijks één woord met elkaar gewisseld, zeker niet de jongens met de meisjes. Het werd dus echt wel tijd na 40 jaar elkaar eens nader te leren kennen. Twee ervan zijn deze zomer een paar weken op les Costes geweest: Karen met haar dochter, Jos met zijn vrouw. Vreselijk gelachen en wonderlijk genoeg ook met elkaar omgegaan alsof we elkaar al jaren “kenden“. Karen heeft me drie weken met hand-en-spandiensten terzijde gestaan in de meest drukke momenten van het jaar en Jos wist er de sfeer en de gezelligheid in te houden gedurende twee weken. Ik heb hem ook een keer in de pruimeboom geduwd want per slot moeten we ook nog studentikoos gek kunnen doen.

Geweldige gasten

Dit jaar had ik iets nieuws bedacht: het ophangen van weekmenus aan de buitenkeuken. Voor elke dag een andere landsaard afwisselend vegetarisch of niet. Ook voor de kindjes een pannekoekmiddag en altijd een toetje speciaal. Het lijkt wel of de gasten elkaar jaar gezelliger en specialer worden of ik moet er anders tegenaan kijken. Hoe dan ook, iedereen genoot van het zelf-niet-hoeven-koken, het gezelschap van de andere mensen en de avonturenverhalen van het leven in de Ardèche van ondergetekende. Soms had ik wel 30 eters maar meestal tussen de 15 en 20 dus dat was al zweten genoeg in de keuken vooral daar er temperaturen van 40+ graden waren deze zomer. Een siesta was gewoon onontbeerlijk wilde ik het allemaal volhouden.

Het leuke was dat er goed een handje meegeholpen werd, of het nu het tafeldekken en opruimen betrof, het repareren van de pinpongtafel, het oplossen van kleine catastrofes zoals een opengewaaide yurt, een lekkend dak, een afgebroken kraan of vliegenvangen in het zwembad, in het algemeen had men er wel oog voor dat de dingen niet vanzelf zich herstelden of dat er onzichtbare kabouters aan de slag gingen. Ook bijzonder is om levenservaringen en aktuele vragen met elkaar te kunnen delen. (Dat gebeurt natuurlijk vooral als je langere tijd hier verblijft.)

Extra lang (4 weken) waren hier Roy en Jolanda, die hun tent en hangmatten boven op de kampeerwei hadden, elke dag met ons gezellig aan tafel zaten en ijverig de handjes uit de mouwen staken, maar vooral een zeer ganimeerde sfeer brachten.

Niet te vergeten al die kinderen (voornamelijk tussen 3 en 12 jaar) die heerlijk onbezonnen en onbegrensd door autoverkeer en andere gevaren zich vrij over het terrein konden begeven, konden zwemmen en trampolienen (dé hangplek hier) en vooral de vele poezen en poesjes lekker konden knuffelen of gezellig op een ezeltje konden zitten.

Ferme of Domaine?

Bij het kiezen van een naam voor onze Vereniging ging het om de keuze tussen “domaine” en “ferme” vóór de naam “Les Costes” die al eeuwen bestond. “Domaine” vonden we toch al te deftig klinken voor een ruige nog niet affe plek. “Ferme” refereert aan de activiteiten van het verleden, de boerderij met inbegrip van dieren. De buren rondom hebben ook allemaal “fermes“, maar de ene legt de nadruk op het houden van schapen, de andere op geiten en weer een andere op landbouwactiviteiten. Bij ons ligt de nadruk op het ontvangen van gasten oftewel toeristische activiteiten. Om tegemoet te komen aan dat genoemde stukje verleden en ook omdat we het zelf wel leuk en nuttig vinden, zijn er ook dieren op Les Costes. Daar wordt echter niet mee gefokt voor commerciële doeleinden, noch eten we ze op. Alleen de kippen worden gebruikt voor hun verse eitjes, de poesjes om te knuffelen en de ezel en het paard om mee te wandelen. De laatsten zijn ook nuttig voor het schoonhouden (eten) van de paden en het terrein. Diezelfde rol speelden ook de geitjes, alleen hebben die ook nog de onhebbelijke eigenschap om de bloemen en moestuinen te plunderen. De dwerggeitjes konden niet over de hekjes springen, maar de “normale” geiten die Christ op een goed moment “inbracht” deden dat wel. Ik moest dus erg attent zijn op het altijd dichthouden van de hekjes rondom het huis, maar gasten die dat niet gewend zijn, dachten er niet altijd aan dus... hap, daar ging weer een rozenstruik of een haffel goudsbloemen. Zelfs de ezels vond ik een paar keer midden in de moestuin smikkelend van de verse selderij en salade. Het probleem met de geiten lostte zich echter op een onverwachtse en niet zo'n leuke manier op. Marc de buurman constateerde een aandoening waardoor ze mank en krom gingen lopen... wormen die via een bepaald soort plant in hun poten kropen. Christ en Marc hebben ze kort voor de zomer allemaal naar Marc geëvacueerd. Die heeft ze behandeld: deels geopereerd, maar deels ook geslacht omdat ze niet te redden waren. “Tranquille“ dus in de zomer maar de geitjes werden wel door een enkele gast gemist. Vandaar...

Met de ezel en het paard werden fantastische wandelingen gemaakt en dat maakte het gemis van de geiten weer goed. Christ nam iedereen die wilde mee op leuke wegen en weggetjes in de omgeving soms ook vergezeld van zijn hond zodat het een leuke caravaan was. Paard en ezel zijn allebei in verwachting veroorzaakt door een klein donkergrijs mannetjesezel. Inmiddels is Bijoux de ezelin bevallen van Grand Bisou, een wit schatje met grote oren.

Het einde van het zomerseizoen werd gevierd met kinderen en kleinkinderen, met dansavondjes en barbeques, met nieuwe en oude vrienden die allemaal hun hart aan Les Costes verloren hebben. Natuurlijk ook met het verder bouwen aan de boomhut door mijn schoonzoon Nikolai samen met de 3 zoontjes. Altijd weer die weemoed, de gemengde gevoelens van iets willen vasthouden wat vluchtig is... de tijd. Resten de herinneringen, de verhalen en de schitterende foto's, de inspiratie om door te gaan.

Marjorie