Een dolle boel
was
het deze zomer en een “va et vient” van familie, vrienden en bekenden, nieuwe
en oude gezichten en vooral een hoop kinderen en beesten. 's Avonds
is het dan heerlijk bijkletsen rondom een kampvuurtje.
Dank zij de ECEAT gids en deze website kwamen er veel kampeerders en andere
gasten die heel gericht een plek zochten met veel natuur en niet al te veel
mensen. Op die manier kan ik het persoonlijk contact ook in alle rust met
iedereen onderhouden. De kinderen vermaakten zich met zwembad en trampoline,
met beesten en boomhut, maar ook o.l.v. een leuke, muzikale vader met djembé
en gitaar. Het was niet altijd gemakkelijk de kinderen letterlijk op het
rechte pad te houden. De grotere jongens hebben toch neiging tot baldadigheden
die de kleintjes maar al te graag na willen doen. Zo gooiden er eens een
stel flink wat grote keien de heuvel af en vervolgens linea recta het zwembad
in, terwijl een andere vlegel voor de cabane van Christ een touw in de brand
probeerde te steken. Dankzij zijn gealarmeerde neusgaten hebben we ons van
een bijna bosbrand kunnen redden. Vorige jaren had ik meer meisjes en die
steken toch wat anders in elkaar. Zouden we dan net als dat wordt gedaan
bij autoverzekeringen voor jongens een hogere toegangsprijs moeten vragen?
Vooraan
in de zomer kwam er tweemaal een Duitse groep workshoppers die extra in
de watten gelegd werden met, al zeg ik het zelf, mijn overheerlijke eten,
grappen en grollen (serieus kun je thuis wel doen riep ik dan) en een vrolijke
dansavond.
Een oude bok
Het leuke van oude bekenden is, dat ik jaarlijks de continuing story van
hun leven te horen en te zien krijg. Een speciale vermelding is Arianne,
onze gezichtenschilderes, die de helft van haar gewichtige lijf (van 160
naar 90 kilo) in een jaar wist te verliezen en nu veel gemakkelijker de
trappen op en af kwam dan voorheen.. Ik sjouw de vrouwen altijd mee naar
de danstent waar steevast wel een paar bewonderaars te vinden zijn voor
mijn Hollands schoon. De jongens in het dorp wisten me te vertellen dat
Pays Bas bekend stond om zijn joints en zijn mooie vrouwen en dus waren
ze altijd extra begerig naar dat “merk” vrouw. Ook aan Arianne werd een
van mijn aanbidders mij op een zaterdagnacht “ontrouw”. Hij kon zijn ogen
niet van haar afhouden, gaf haar duizend complimenten en een lekker drankje
en zwijmelde tijdens het dansen. Ze werd er natuurlijk wel wat verlegen
van en toen ze de volgende ochtend haar man in geuren en kleuren haar relaas
over de jonge geitenhoeder (300 geiten scheen ie te hebben) vertelde, antwoordde
die echt Hollands nuchter: “Ach onze Arianne die loopt niet weg van mij,
want het is gemakkelijker voor één oude bok te zorgen dan voor 300 jonge
geiten!!”
De Vrouwenberg en de mannen
De vrouwelijke energie speelt hier een extra grote rol. Ik stak goed in
de hulpvaardige handen deze zomer. Als eersten waren het Corrie en Jo, die
hier 6 weken bleven en vooral de eerste weken enorm hebben gepoetst en gedweild,
ramen gezeemd, bedden opgemaakt, afgewassen en tafels gedekt. Vervolgens
was het good old Regine, die al weer voor het vierde jaar haar jaarlijkse
steentje actie komt bijdragen, bijgestaan door een stel jonge meiden, Lisselotte
en Daniëlle, en kreeg ik kunstenares Marjolein en bosvrouw Elly als toetje.
Hoe is dat te verklaren: Volgens een oude lokale legende worden de vrouwen
op Les Costes extra beschermd door het meisje dat een paar eeuwen geleden
hier op erbarmelijke wijze haar baby verloor door de man die haar bezwangerde
en die daarna door dezelfde man ook zelf het leven heeft gelaten. Als geest
heeft zij hier rondgezworven en de vrouwen na haar voor het kwaad (wat dan
ook, maar zeker voor kwaadwillende en niet geheel sporende mannen) behoed.
Mannen die zich dus niet weten te gedragen, die zich niet voegen naar de
wensen van de vrouwen op Les Costes, zullen door haar verjaagd worden of
op zijn minst het moeilijk krijgen. Wat ik zelf weet en/of ondervonden heb
van de laatste generaties bewoners, kan ik me daar wel wat bij voorstellen.
Nu kan ik niet alles in deze nieuwsbrief prijsgeven aan geheimen en verhalen
achter de verhalen want dat zou de privacy van de betrokkenen kunnen schenden,
maar het volgende verhaal kan ik nog wel zonder naam en toenaam vertellen.
Aan het eind van de zomer kwam een man met caravan en 2 honden de heuvel
afrollen met als doel mij een tijdje als vrijwilliger te komen helpen met
het boswerk. Hij had zijn komst al maanden geleden op een ongewis moment
aangekondigd, maar het blijft toch altijd weer een verrassing wat het lot
nu weer voor mij in petto heeft. “Kan ie het of kan ie het niet” is de vraag
(dat boswerk). Als je uit een stedelijke omgeving komt, dus houthakken en
boomstammen tillen niet tot je dagelijkse werkzaamheden horen, dan zitten
de daarvoor benodigde spierballen ook niet op de juiste plek. Dat is op
zich geen probleem, als je het maar toegeeft en daar schuilt 'm dan ook
het probleem want “ze” denken allemaal dat “ze” het wel kunnen.Dan reken
ik vervolgens ergens op en dan valt het weer des te meer tegen, maar aan
de andere kant... ik leer er wel van.
Dit keer echter gingen mijn haren eigenlijk van iets anders al overeind
staan. Ik had nog nooit iemand gezien die met een afstandsbediening zijn
caravan kon doen draaien en keren. Dat schijnt dus te kunnen als je maar
3000 euro voor een motortje aan de wielen wil investeren. Naar zijn zeggen
had ie dat ter vervanging van zijn ex-vriendin gedaan. Ik snapte 'm eerst
helemaal niet. Hij sprak daarover zo luchtigjes alsof het om de inruil van
een oude auto ging. Daarna deed hij binnen een paar uur na zijn komst nog
een paar gekke dingen, zoals mijn honden corrigeren die bij nieuwe honden
altijd even moeten grommen om hun territoriumrecht te behoeden, mijn actieve
gaste gelijk uit te nodigen voor een reisje naar zijn guru in India, zijn
caravandeur in het slot te laten vallen met de sleutels binnen en vervolgens
niet het dak op te durven om ze via het bovenlicht eruit te vissen (moest
ik doen) en bijna de ANWB daarvoor te willen laten komen, over alles en
nog mij de les te lezen, gelijk over de brug te komen met zijn persoonlijk
nogal ingrijpend familiedrama en de onthulling van het eigenlijke doel van
zijn komst: het praktiseren van vergeving en liefde en nog iets (wat ik
vergeten ben) met de mensen op mijn plek. Nou, op dat laatste zat al helemaal
niemand te wachten. Alhoewel wij (Elly en ik) heel beleefd bleven, dachten
we hetzelfde. En toen we ook niet naar de video’s wilden kijken van zijn
wijze mensen, onder het mom van dat ik hier al zoveel wijze mensen in levende
lijve ontmoet, was denk ik de teleurstelling zo groot dat hij de volgende
dag besloot weg te gaan. Gelukkig had ons aandachtig luisteren toch nog
wel een stapel gekliefde houtblokken opgeleverd.
Brandhout
Gelukkig
zijn er veel goede, lieve en hulpvaardige mannen in de wereld die zich hier
extra inspannen en elk jaar weer een weekje komen helpen houthakken zoals
Henk en Jos met hun echtgenotes. Al voor het vierde jaar komen ze hier met
hun twee reuze campers de berg afgerold om te genieten van het uitzicht,
het weer, mijn verhalen en nog meer. De dames plukken druiven en kweeperen
en de heren nemen bijl en motorzaag ter hand.
Om zelf niet geheel afhankelijk van deze hulpvaardige mannenhanden te zijn,
heb ik besloten om nu zelf maar met die kettingzaag aan de weer te gaan.
Marc heeft me ingewijd in de techniek van het apparaat en het zagen. Vooral
het oliereservoir in de gaten houden en niet vergeten de benzine te mengen
met weer een andere olie. De tanden van de zaag met de juiste maat vijl
scherp houden en... ronken maar. Nou, zo rol ik dan vanzelf weer het koudere
jaargetijde tegemoet onder het motto “een slimme meid is op haar winter
voorbereid”
